Login

Het begin van een nieuw leven in Afrika

Gepubliceerd: 2014-01-29 17:03:28 | Door Barbara van Rijn | 1299x bekeken |

Het begin van een nieuw leven in Afrika

Al 4 jaar woont en werkt Barbara, een Nederlandse journaliste, in een dorp in Ghana. Ze vertelt over het stroeve begin en hoe je uiteindelijk gelukkig en volledig ingeburgerd raakt in de bijzondere Afrikaanse levensstijl.

Naar Ghana met een koffer vol spuiten

Bijna is het zover. Mijn vrienden, collega’s en familie vinden me stoer. Ik doe het toch maar even, in mijn eentje naar Afrika.

'Je gaat sowieso wippen met een neger!' is de grote grap van de afgelopen weken. Blijkbaar hebben veel mensen dezelfde humor tegenwoordig. Ik niet. Ik weet 100% zeker dat ik niet naar bed ga met een neger want ik val helemaal niet op negers. Ik schreeuw het van de daken.

Slechts het hoognodige gaat mee in mijn backpack. Ik ben niet zo'n type die met 30 paar schoenen en acht roze koffers op pad gaat. Lekker zittende, niet al te flatteuze, broeken van een eerdere reis uit Thailand, lijken mij perfect voor het warme Ghana. Daarnaast word ik gedwongen de halve apotheek van mijn vader in mijn rugzak te proppen, want in Afrika kan er van alles gebeuren, je moet overal op voorbereid zijn. Al deze pleisters en spuiten nemen 1/4e van mijn kleine backpack in beslag, zucht.

Heel veel grote donkere mensen

Ik sta met mijn minimale bagage, uiteraard met tranen in de ogen, afscheid te nemen van mijn moeder, haar vriend en broertje. Luchtvaart maatschappij Afriquia gaat mij, als het goed is, naar Accra brengen met een tussenlanding op Tripoli. Uiteraard heb ik voor het goedkoopste ticket gekozen, zo billig ben ik wel. 

In de rij voor het inchecken staan letterlijk alleen maar hele grote en hele donkere mensen. Er is geen een blank persoon te bekennen. Mijn moeder kijkt me lichtelijk verschrikt aan, maar zegt wijselijk niks. 'Een hoop bagage hebben die mensen he?' zegt ze dus maar, ze knikt naar een aantal Ghanezen die voor ons staan. Ze heeft gelijk, wat sjouwen die mensen toch allemaal mee?

De vlucht is lang, binnen no time heb ik twee nieuwe Ghanese vrienden gemaakt in het vliegtuig, dus dat begint lekker. In Tripoli moeten we een tijd wachten op onze aansluiting die uiteraard vertraging heeft. Welkom in Afrika. Drie andere blanke meisjes zoeken elkaar direct op. Gek toch eigenlijk, ga je naar Afrika, ga je een beetje samenklitten met wat je al kent. Daar heb ik geen behoefte aan, ik kom hier ten slotte voor mijn Afrika avontuur, niet om vrienden te maken met vrijwilligers die de wereld denken te gaan redden.

3 uur later dan gepland kom ik dan eindelijk aan in Accra. Zodra ik mijn telefoon aanzet heb ik 5 berichten en 7 gemiste oproepen van mijn nieuwe Ghanese werkgever. Wat een volhouders.

Kotsmisselijk in een compleet andere wereld

Het begin van een nieuw leven in Afrika

Ik stuit tegen een muur van warme klamme vochtige lucht. En speciale geur die ik niet kan plaatsen dringt mijn neusgaten binnen. De geur van Ghana. Onbekende klanken en zweetgeuren vullen de ruimte bij de paspoort controle.

Daar staan ze, mijn nieuwe baas en eigenaren van Coastal TV, mij met een grote glimlach op te wachten bij de uitgang. Zij is een dikke vrouw met een klein gezichtje, van hem valt me voornamelijk de bierbuik op. De stevige handdruk die ik geef straalt uit dat ik een zelfstandige sterke vrouw ben. Een goede handdruk is belangrijk, heb ik geleerd. Haar gezicht betrekt van de pijn terwijl haar hand in de mijne wordt samengeperst. Hetzelfde gebeurd met het klamme zweet handje van de man. Tot zover een stevige handdruk, een Afrika moet het handje slap.

'Akwaaba!' zeggen ze desondanks vrolijk. Ik geef mijn grootste glimlach terug want ik heb geen idee wat ze bedoelen. 'Excuses voor de vertraging.' zeg ik, alsof het door mijn persoonlijke toedoen kwam. 'Geen probleem hoor.' zij lacht nog steeds. Ik kan moeilijk peilen of dat gemeend of beleefdheid is. Ik blijf ook maar glimlachen, met gebrek aan beter.

Met mijn bagage word ik in de al overvolle pick-up gepropt, ik pas er nog maar net bij. 'Het is nog 2,5 uur rijden, als er geen file staat.' zegt hij. Zij gaan verder in een conversatie in het Ghanees, ik kan er geen touw aan vast knopen. Ik staar naar buiten en kijk mijn ogen uit, er zijn zo veel mensen die van alles op straat en tussen de auto's door verkopen. Accra is duidelijk een overvolle stad. De verharde weg heeft veel gaten en is niet verlicht, dus we gaan hobbel-de-hobbel richting Cape Coast. Middenin de nacht, in het pikken donker, kom ik kotsmisselijk aan in Cape Coast. Dit is nou donker Afrika, wat een avontuur.

Installatie in een stink kamer

Coastal TV ligt net buiten het centrum van Cape Coast gestationeerd in een oud gasthuis. Een aantal van de kamers zijn omgebouwd tot studio en productieruimtes. De andere helft is nog steeds bewoonbaar en in een van de kamers slaap ik. Een aardige jongeman zwiept mijn bagage behendig op zijn hoofd en brengt het naar mijn kamer. Het stinkt er en het is er ongelofelijk warm maar ik heb in ieder geval een eigen douche en wc. Het bed is een drama. Correctie, het bed zelf is prima, ik bedoel het matras. Een soort van sponsachtig materiaal, net een schuursponsje, waardoor je direct op de latten zinkt. Het kussen is een stinkend vodje en als ik per ongeluk de sloop eraf schuif zie ik waarom. Grote bruine vlekken domineren het kussen dat vermoedelijk ooit wit is geweest.

Ik snak naar een sigaret en ga buiten mijn kamer op een randje zitten. Binnen een paar seconden gaat er tegenover me een deur open en word ik nogal onvriendelijk verzocht mijn peuk op straat voort te zetten. 'Sssst, niet hier, daar.' Wijst de persoon naar de straat. Geïrriteerd duw ik 'm uit en ga ik terug mijn kamer in. Tot drie keer toe check ik of mijn deur goed op slot zit voordat ik me op mijn o zo oncomfortabele bed installeer. Na een tijdje draaien (en zuchten) vind ik een enigszins normale slaaphouding. Met mijn heup precies tussen 2 latten in. De hitte is drukkend. De fan zet ook weinig zoden aan de dijk. Hij lijkt er al 100 jaar te hangen, doet een uur over 1 rondje en maakt daarbij en hoog irritant piep geluidje. Uiteindelijk val ik in een plakkerige onrustige slaap, enigszins nerveus over mijn komende avontuurlijke maanden in Ghana.

Lees verder over mijn ervaringen na aankomst in Ghana in mijn artikel: Het verdragen van de geuren van Ghana


Deel:

Tags:

Focus gerelateerde producten


Kras Wereldkaart - Scratch Map

Kras Wereldkaart - Scratch Map kopen

Ben jij al overal geweest?

Bestellen
Saboteur - Kaartspel

Saboteur - Kaartspel kopen

Een spannend spel tijdens de uurtjes wachten...

Bestellen

Reacties


Er zijn momenteel geen reacties !

Geef reactie







Barbara van Rijn

Een journaliste wonend in Cape Coast, Ghana.


Like deze focus


Naar boven
Feedback