Login

Ik kan het

Gepubliceerd: 2015-01-24 00:02:59 | Door wicked | 1091x bekeken |

Tweede deel Sophie

Dit is het tweede deel van Sophie en tevens ook gelijk haar laatste verhaal. Niet dat ze de stilte die ze nu doorbroken heeft, laat zitten. Ze denkt er over na om verder te gaan, maar doet dit pas als ze denkt daar aan toe te zijn.

Huiselijk geweld, ik doorbreek de stilte

We eindigde nu al weer twee weken geleden in een fietsenhokje bij school U kunt na gaan wat daar gebeurd is, en Sophie heeft in die periode na gedacht over haar verleden. Door het vertellen en nalezen, kwam natuurlijk ook alles weer omhoog. Sophie is in het fietsenhokje verkracht door wat ze toen dacht haar vriend waar ze oud mee zou worden. Misschien een fantasie, waar elk meisje zoals Sophie stelt voor behoed moet wezen. Werkelijkheid kan anders wezen, en uitlopen tot een ware hel.

Besluit van Sophie is ook om dat stukje te laten voor wat het is. Voor Sophie is het afgesloten, en naar haar gevoel ook niet geen waar ze eigenlijk mee rond sjouwt. 
Inhoud van de titel zegt het al, Huiselijk geweld. En "ik doorbreek de stilte"

"Na wat me overkomen was, dacht ik niet meer verliefd te kunnen worden. Niet meer vertrouwen te kunnen hebben in een man. Iemand lief te hebben en waar ik mezelf bij kan wezen. Ik leerde de vader van me kinderen kennen, en het ging niet van JA dat is hem. We werden vrienden, ik vertelde hem alles. Nou ja bijna alles dan. Ik vertelde niet gelijk over mijn ervaringen uit mijn jeugd op school. Dat hield ik voor me. 

Pascal, was een rustige jongen en luisterde altijd naar mijn verhalen. We deelde samen interesse in muziek en ook in bepaalde films. We hielden allebei van wandelen en dieren. We gingen vaak naar de bioscoop, en ook een wandelingetje was niet vreemd. Er leek niks mis te wezen met Pascal. Hij was normaal.Na bijna een jaar als vrienden om te gaan met elkaar, kwam hij bij me thuis en vertelde mij dat hij gevoelens had voor een meisje. Niet gelijk zeggend dat het over mij ging. Dus ja ik was blij voor hem, en moedigde hem ook aan om het te vertellen aan haar. Niet mee wachten zei ik nog. Wachten deed hij ook niet, en vertelde het direct dat hij van mij hield. Ik wist even niet wat te zeggen, en was stil. Na een tijdje van stil wezen, vroeg ik Pascal of het gevoel wat hij had niet vriendschappelijk was. Maar nee het was niet vriendschappelijk, maar echt verliefd. Ik heb na dat hij het me verteld heeft, lang getwijfeld en na gedacht. Vooral wat is mijn gevoel hierin? Ik kon niet anders concluderen dat ook ik wel iets meer voor hem voelde dan vriendschap, en heb hem dat ook verteld. Nog geen rare dingen op dat moment, nog altijd even lief en sociaal. Na drie maanden veranderde iets, mijn moeder en oma vertrouwde Pascal niet en waarschuwde mij voor hem. Maar ach, waar hebben ze het over? Hij is hartstikke lief en aardig, sociaal en we hebben dezelfde interesse. Ik vertelde hem wat mijn moeder en oma van hem vonden. Vreemd, terughoudend, en naar de mond praten. Hij was boos, en vertelde dat ik heel goed wist hoe hij was en dat zij probeerde ons uit elkaar te drijven. Ik heb toen alle moed bij elkaar geraapt en verteld over mijn verleden, en dat het waarschijnlijk daar door kwam. Pascal dacht het zelfde, zo zei hij dat tegen mij. En we lieten het weer los. Maar mijn moeder en oma niet. En bleven het steeds zeggen. Pascal zijn houding is vreemd, vooral als je uit zijn buurt bent. Ik werd boos en vertelde hun er niet mee te bemoeien. Ik kon het zelf wel uitzoeken, en nee Pascal was niet de jongen zoals zij hem schetste. 
We hadden veel telefoon contact als hij niet bij me was, en steeds draaide onze gesprekken om het zelfde. Hij besloot te komen, mijn moeder was niet thuis en konden we vrij praten. Hij bedacht een plan, en dat was dat ik met hem mee ging naar huis. Hij woonde al op zich zelf, dus dat was geen probleem. En ik kon gewoon bij hem wonen. Gek genoeg deed ik het zonder na te denken. Ik heb spulletjes gepakt en ben mee gegaan.

Dagen verstrekken, en me moeder probeerde contact te zoeken en bleef bellen. Ook mijn oma hield niet op. Pascal kwam thuis van zijn werk, en pakte de telefoon af en haalde het sim kaartje er uit en knipte het door tweeën. Ik begreep niet waarom en vroeg het aan hem. De woorden vlogen op eens om mijn oren. Ik dacht dat ik het niet goed verstond, maar dat deed ik wel. Dom wicht daar begon het mee. En al gauw was het niks nut en ga zo maar door. Het werd van kwaad naar erger. Uitleg op zijn actie, was geen contact met je moeder en oma. Geen contact betekend niet bellen, en ook niet heen gaan. Ze weten beide toch niet waar ik woon. (Nu, jaren later weet ik dat dit het begin was van de isolement.Op dat moment niet) Maar als ik wil bellen vroeg ik nog aan Pascal. Zijn antwoord was heel duidelijk: Dat kan je vanaf nu niet meer zonder mijn telefoon te gebruiken. Je moeder heeft dit zo gewild, zij dreef jou bij haar vandaan. Dan had ze maar normaal moeten doen. Wij doen niks verkeerd en ik al helemaal niet. Ja, dacht ik ook nog je hebt gelijk.

Het ging weken goed, niks aan de hand geen rare woorden naar me hoofd. Alles leek normaal, tot die ene dag dat hij thuis kwam. Sophie? Schreeuwde hij vanuit de douche. Waarom zijn de tegels in de douche niet gepoetst. Ik kon geen antwoord bedenken, alleen maar van sorry douche staat op vrijdag en niet vandaag ingepland. Foute antwoord Sophie. Pascal ging daar niet mee akkoord, en gaf me een duw de douche uit. Buiten de douche, deed hij het zelfde. Weer een duw en schelden en vloeken. Ik gaf een duw terug, en op die actie kreeg ik een harde klap op me hoofd. Werd bij me arm gegrepen en in een hoek geduwd. De klap was hard, en deed pijn tranen liepen over mijn wangen. Hij liep weg uit het niets. En liet mij achter. Ik voelde me verkeerd, ik schaamde me en voelde me schuldig want ik had ook vandaag de douche kunnen doen. In de avond kwam er een excuses en ik zal het niet meer doen.

Maanden gingen goed, en ik bleek zwanger. Tijdens de zwangerschap begon het geweld toe te nemen. Ik kreeg klappen, maar ook stompen. Dikke gezwollen wangen en bloeduitstortingen op me hele lijf. Kindje maakte het ondanks alles goed. En niks in mij bracht teweeg dat ik weg zou gaan. Want Pascal dreigde met dat als ik weg ging hij me kapot zou maken en altijd weten te vinden. Net voor de negende maand van de zwangerschap, stopte het geweld. Ik was blij dat hij zijn laatste woorden omzette in een daad. Hij had bij de laatste keer excuses aangeboden, en ik zal het niet meer doen. Ik wil je helemaal geen pijn doen. Ik dacht dat hij oprecht was en ik geloofd hem. Want ja immers de geweld kwam voort, door dat ik soms dingen vergat op te halen of op te schrijven. De was een dag vergeten. En het eten was niet oké. En op bed blijven liggen omdat ik moe was. Dat waren de uit lokkers om hem kwaad te krijgen. (nu jaren later en na het geweld weet ik dat ik oerdom was om het te geloven, maar hij was zo sterk in zijn woorden en overtuiging dat ik het steeds weer geloofde)

Na de bevalling, leek ook alles goed te gaan en was er weer tijd voor passie, liefde, warmte, genieten en nog meer van elkaar met onze zoon. Nu ik terug denk, was het eigenlijk best wel kort die rust. Maar leek dat toen maanden naar mijn gevoel. Geweld, begon weer om de zelfde reden bij Pascal. Er waren dingen niet gedaan voor hem die ik moest doen. Ik was weer eens een luie varken. Een niksdoener die alleen maar thuis zat. Vrienden had ik niet meer, want ook die mocht ik niet meer zien of spreken. Ik zat ook thuis en zorgde voor onze zoon alle dagen weer. En ja ik vergat wel eens wat dingen. Maar ook ik was moe. Ik was op eigenlijk. Niet durven inzien dat je weet waar door je fouten maakt. Terwijl zoals ik heb geleerd, fouten maken menselijk is en het iedereen kan overkomen. Maar iedereen mocht niet genoemd worden. Kijken naar jezelf, en niet naar een ander zei Pascal altijd.

Het geweld nam toe en het werd niet meer sporadisch, maar stelselmatig. Hij was impulsief, onberekenbaar, agressief, manipulatief, doortastend, krachtig en eigenlijk ook gevaarlijk. Hoe dom klinkt dat? Ik vraag me af, waarom ik in godsnaam er zo lang over heb moeten doen om mij los te maken van Pascal. Want mijn omgeving waar wij woonde (5x verhuist) was meer zijn omgeving dan die van mij en mijn kinderen. 
Ik heb mank gelopen, ik heb gekropen over de vloer van de pijn. Dokter? Nee nooit, ik lapte mezelf wel weer op. Kennis genoeg in huis om te weten hoe het moest en wat te doen. Ik vermeed artsen. 
Ook niet goed natuurlijk en dat is iets wat ik heel goed begrijp. Ik leefde als slaaf, Sophie doe dit, Sophie doe dat en ga zo maar door. Sophie dit is niet goed, dit heb je verkeerd gedaan, Sophie denk eens na voor zover je dat kan met je hersens... Dit was alle dagen van het laatste jaar en zwangerschap van mijn jongste, mijn leven (eigenlijk ons leven)

Na de bevalling, heb ik de stap gezet om mijn spullen te pakken voor zover ik dat had. En ben met mijn kinderen naar me moeder toe gegaan. En hoe moeilijk dat ook was, die keus was de beste keus die ik heb gemaakt. Ze heeft ondanks alles ons opgevangen en geholpen. Ik heb geen aangifte gedaan al was dit wel het advies van mijn moeder en oma. Ik durfde niet, hij is daar voor te machtig in mijn ogen. Kwam hij zoeken? Ja! Hij wist waar ik zat, en heeft me meerdere malen gezocht en bezocht. Mijn oma heeft me toen ondergebracht in de opvang voor vrouwen die ook het zelfde mee maakte als ik. En vanuit daar kreeg ik hulp. En de hulp is er nog steeds, tuurlijk zal er meer spelen waarom er nog hulp is. Maar ook die dag komt dat de hulp weg gaat en ik op me eigen benen sta en het echt zelf moet doen. Eigenlijk doe ik het al wel zelf, maar is het meer een steuntje in de rug om terug te kunnen vallen. Ook met me kinderen. Ik begrijp heel goed dat niet iedereen een goede band opbouwt met hun hulpverlener en dat dit wisselend is. Maar, sta er voor open en als het niet klikt ga niet verder, en kijk dan welke mogelijkheden er zijn om bij een andere hulpverlener te kunnen komen. Het is belangrijk dat de hulpverlener luistert naar jou, en je eigen kracht weer weet terug te vinden. Handvatten zijn altijd welkom, maar in jezelf zit die kracht om het te volstaan. Al moet ik soms ook wel eens zoeken...

Wat heeft het huiselijk geweld met mij gedaan? Het heeft me onzeker gemaakt, ik wantrouw mensen en voornamelijk mannen. Ik heb geen zelfvertrouwen meer, ik ben bang om beslissingen te nemen. Ik kan blijven hangen in een dilemma zonder een keuze te maken. Ik loop mank, blijvend schade aan mijn linkerbeen. Gevolg is dat ik niet lang kan lopen, staan of zitten. Fietsen gaat ook amper. Verdere gevolgen van het letsel is dat ik dus ook niet kan werken. Heb een tijdje gedacht na dat dit allemaal gebeurde dat Pascal gelijk had en ik inderdaad een niksnut was. Maar, ik weet nu beter gelukkig! Stom hé als je dit zo hoort. Hoe heb ik het vol gehouden. De cirkel niet eerder doorbroken, maar vast gehouden aan een patroon waarvan ik dacht het is normaal en ik hou van hem. Hij is wel de vader van mijn kinderen. En ja mijn oudste zoon heeft genoeg gezien. En eigenlijk zou alleen al mijn zoon genoeg geweest moeten zijn dat ik eerder weg zou gaan. Maar dit deed ik niet. Ik bleef. Ik bleef naar mijn gevoel in het oude vertrouwde omgeving...
Ik volg nu trainingen om weerbaarder te worden, op komen voor mezelf, vertrouwen krijgen in me eigen kunnen en handelen, in mezelf leren vertrouwen, weer durven dromen en vrienden maken. Ik volg het nu 1 week en ik hoop na 13 weken te kunnen zeggen dat het mij gelukt is om mezelf vertrouwen weer wat op te krikken en dat de rest ook goed gaat komen. Maar het blijft een gevecht nog op dit moment met ups and downs"

Diepe zucht van Sophie. Het is eruit. Sophie leefde in een cirkel, en die bleef zich herhalen. Een patroon wat zich opbouwt door de jaren heen. Het is niet eenvoudig om die te doorbreken. Maar wat ook bij komt kijken is angsten zoals Sophie ook zegt. Belangrijk is, dat wanneer je zeker weet en er achter staat om weg te gaan. Doorbreek dan die stilte, hou het niet voor je en ga weg. Dit geldt ook voor vrouwen en of mannen die het ook kunnen mee maken zelfs zonder kinderen geldt dit. Het klinkt heel makkelijk allemaal, maar dat is het niet. Er gaan processen aan vooraf, en voor je zover bent om het daadwerkelijk te doen dat kost tijd. Maar ook hulp is hierin belangrijk. Wanneer je denkt het niet alleen te kunnen, maar wel weg te willen. Kijk dan of je iemand in vertrouwen kan nemen die bijvoorbeeld politie kan bellen, of zoals het nu heet "Veilig thuis" en laat de situatie voorleggen. Wanneer het niet uit te houden meer is en er dreigt gevaar, en er is geen andere optie bel 112. Schaam je niet, en wees niet schuldig naar jezelf toe. Het is niet jou fout, want al doe je nog zo je best het is vaak net niet goed genoeg. Sophie hoopt hiermee met haar verhaal stilte te doorbreken, dat er meer vrouwen en of mannen zijn die niet meer langer zwijgen. Het is aangrijpend wat er gebeurd, ook daarna.

Sophie: Denk aan jezelf, en zet je zelf niet achteruit. Als je kinderen hebt ik weet hoe moeilijk dat is. Maar, zet die stap treedt naar buiten en doorbreek die patroon die visuele cirkel. En ook al doe ik het soms nog met vallen en op staan, het is bevrijdend ook voor je kinderen!


Deel:

Tags:

Reacties


wicked | 2015-01-24 01:46:52

Wat ik ook maar probeer, ik krijg het verhaal niet in delen er op. Zodra ik opsla is het zoals hierboven te zien is. Mijn excuses hier voor, en heb al een mail gestuurd naar Foogli hierover.

Geef reactie







wicked

Wicked


Like deze focus


Naar boven
Feedback