Login

Brute verkrachting nooit vergeten

Gepubliceerd: 2014-01-17 16:22:18 | Door Sjoerd de Jong | 2340x bekeken |

Wat denk jij,

Brute verkrachting nooit vergeten

dat als je zestienjarige dochter in haar broek heeft geplast, ze dat zomaar doet? Je had de kans om de waarheid te weten te komen. Je had mij de kans kunnen geven om het een plaats te geven in plaats van het vreselijke masker dat ik nu elke dag moet dragen. De pijn die ik voelde had ik zo graag willen delen, maar je stond er niet voor open. Ik kreeg enkel een gebod dat ik beter op mezelf moest letten.

Het is een doordeweekse dag.

Brute verkrachting nooit vergeten

Het enige dat anders loopt vandaag is dat mijn klasgenootje ziek is. Zoals elke dag kom ik vanmorgen te voet bij haar aan de deur. De bus was op tijd vandaag en ik hoop eigenlijk op een warme kop thee voor we dat klere eind naar school moeten fietsen. Helaas vertelt haar moeder dat ik vandaag maar alleen moet fietsen, want mijn klasgenootje ligt ziek op bed. Ik pak mijn fiets uit de schuur en fiets op mijn gemak aan. Dit gaat een lange dag worden en eigenlijk heb ik het er niet zo op om vanavond in het donker terug te moeten fietsen. Helaas, zoals mij thuis altijd wordt voorgeschoteld moet ik niet zeuren en doorzetten. Met deze motivatie ben ik sneller op school dan ik verwacht had.


De schooldag verloopt vrij vlot en voor ik het weet heb ik alle lessen overleefd. De vreselijke pestgriet die me jaren had geteisterd op de lagere school heb ik fijn kunnen ontlopen en als de duisternis valt is het tijd om naar huis te gaan. De fiets op, naar het huis van mijn zieke klasgenootje. Misschien ben ik nog vroeg genoeg om haar beterschap te wensen en te vragen of ze morgen mee zal rijden. Onderweg voel ik me wat ongemakkelijk. Mijn fiets trapt wat zwaarder door de weerstand van mijn dynamo, maar dat hoort er nu eenmaal bij, niet zeuren. Het gaat eigenlijk best wel lekker zo, want mijn klasgenootje fietst een stuk langzamer. Voor ik het in de gaten heb, ben ik al halverwege en is het einde van het donkere stuk door het bos al voorbij. Achter mij hoor ik het motorgeluid van een auto en ik zie de schijnsels van de lampen dichterbij komen. Ik weet niet waarom ik hier zo goed op let, maar het maakt me erg ongemakkelijk.

De auto mindert vaart en blijft naast me rijden.

Brute verkrachting nooit vergeten

Ik probeer niet te kijken en kijk strak voor me uit, naar de richting waar het stuk bos eindigt. Mijn benen bewegen sneller en ik hoop dat ik het einde van het bos bereik voordat de auto kans ziet om te stoppen. Ik ben bang en ik heb het gevoel dat ze mij moeten hebben. Mijn rug is nat en mijn mond wordt droog. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik ben bang voor het ergste. Ze zullen me wat aan doen! Ze krijgen me te pakken!

Het volgende moment zie ik drie mannen op de weg staan. Ik kan geen kant op. Ik kan niet vooruit en ik kan niet achteruit. Ik ben te dicht bij om nog om te draaien. Ze zeggen niets en ik probeer ze vlug te ontwijken, maar schijnbaar hebben ze het echt op mij gemunt. Als de pijn in mijn schouders draaglijk wordt voel ik dat mijn voeten over de grond slepen. Ik ruik de muffe lucht van rottende bladeren en natte kleigrond. Opeens bedenk ik me waar ik mijn fiets heb gelaten en ik zie dat een van de mannen hem weg smijt. “Je houdt je mond! Anders maken we je af!”, wordt er gezegd. Mijn benen trillen van angst en eigenlijk wil ik huilen, maar ik moet me groot houden. Ik mag niets laten merken, niet zeuren. Ik weet wat er gaat gebeuren, maar ik wil het niet. Ik wil niets liever dan weg van deze plaats en weg uit de ruwe handen van deze vreselijke mannen.

Ik probeer een gezicht te herkennen, maar dat lukt niet.

Brute verkrachting nooit vergeten

Niets herinnert mij aan een bekend gezicht. Ze zijn vreemden voor me. Ze zijn hard en ruw en doen me pijn. Ik wordt op de grond gedrukt en voel dat mijn kleren worden uitgetrokken. Niets van de interpretatie die ik ooit had van liefde lijkt op wat hier gebeurt. Dit is vreselijk! Dit is zo pijnlijk en ik voel me zo ontzettend bang! Het enige wat mij nog bewust maakt dat ik hier ben is de pijn. Het voelt alsof er met een mes in mijn buik wordt gestoken.

“Als je iemand iets zegt, maken we je af! Als je de politie er bij haalt, vertel je het niet meer na!”, zijn de woorden die het vreselijke gehijg overheersen. Ik sluit mijn ogen en pers mijn lippen op elkaar. Ik zeg niets Ik zal zwijgen denk ik bij mezelf. Niemand zal het te weten komen, nooit. Met die gedachten lijkt het alsof ik al uren lig op de vochtige koude bosgrond. Ik open mijn ogen en blijf nog even roerloos liggen. De donkere omgeving laat niets meer zien van de mannen die hier waren. Geen enkel geluid. Geen enkel gezicht. Ik ben alleen en lig hier op mijn zij met opgetrokken knieën.

Met mijn handen zoek ik om me heen naar mijn spullen,

Brute verkrachting nooit vergeten

mijn kleren mijn jas en mijn fiets. Mijn benen wankelen en met veel moeite kom ik vooruit. Ik zoek nog steeds naar mijn fiets. Hoe moet ik anders thuis komen? De bus rijdt hier niet. Wat zal mijn moeder zeggen? Wat zal mijn vader doen? Ik mag niets zeggen, niets, want dan maken ze me af. Gelukkig zie ik mijn fiets liggen in de bosjes. Ik pak hem op bij het stuur en voel even of ze nog berijdbaar is. Aarzelend stap ik op en met lood in mijn schoenen druk ik op de pedalen. Elke slag voel ik de pijn door me heen gaan. Niet alleen de kramp in mijn benen, maar ook de pijn van het zadel zijn ondraaglijk. Ik moet verder fietsen, want als ik te laat ben voor de bus krijg ik het uitgemeten thuis. Ik zet mijn masker op en laat de buitenwereld niets merken van wat ik van binnen voel. De angsten zijn niet meer af te lezen. Hier ben ik goed in. Niemand zal wat door hebben.

Een vreemd gevoel van zelfvertrouwen komt in me opzetten als ik zwaai naar de moeder van mijn klasgenootje. Mijn fiets staat in de schuur. Nu de volgende stap, de bus. Zelfs de buschauffeur heeft niets in de gaten als ik vriendelijk knik naar hem als ik mijn buskaartje laat zien. Ik ga vlug achter in de bus zitten in een hoekje. Ik zet mijn tas naast me in de hoop dat niemand er bij komt zitten. Ik wil hier alleen zitten, want stel je voor dat iemand me vraagt wat er is gebeurt. De tien minuten dat ik in de bus zit lijkt wel voorbij te gaan alsof het uren zijn. De pijn, de ondraaglijke pijn. De lucht, de natte muffe rottende bladeren. De rauwe stem, die me bedreigde me de dood. En dan weer de kramp in mijn benen, het mes in mijn buik.

En dan opeens wordt het warm in mijn benen.

Brute verkrachting nooit vergeten

Mijn buik voelt alsof ik bloed vanbinnen. Zelfs mijn sokken voelen warm aan in mijn schoenen. Pas wanneer ik uit de bus stap voel ik de koude wind op de natte broekspijpen. Het is alsof mijn lichaam niet meer van mij is. Het heeft zich afgesloten van mijn gevoel. Mijn gedachten zijn niet meer één met wat ooit zo vertrouwd was. Nog een paar stappen en ik ben thuis. Moed houden, want ze mogen niets in de gaten hebben. En dan wordt ik er ineens aan herinnert. Mijn moeder ziet me binnen komen en bekijkt me. Ze ziet mijn natte broek en zegt: “Heb je in je broek geplast? Nou, vlug! Trek die natte kleren uit en ga je wassen!”

Geen woord heb ik gezegd. Zoals beloofd. Ze hebben me verkracht, maar anders maken ze me af….

Verkrachting

Speciaal geschreven

Je zult het herbeleven

Niets is meer zoals het was

Geen enkel gevoel lijkt nog echt

Graag zou ik je pijn even dragen

Liever nog voorkomen

Vind geluk opnieuw!


Sjoerd de Jong


Deel:

Tags:

Focus gerelateerde producten


Reacties


Er zijn momenteel geen reacties !

Geef reactie







Sjoerd de Jong

Sjoerd de Jong

Typerend voor zijn schrijven is het overbrengen van normen en waarden aan de lezers De titels: "Ze kreeg een vinger. Ze pakte mijn hele lijf." ISBN: 9789081832205 en Mister G ISBN: 9789081832212


Like deze focus


Naar boven
Feedback